http://www.mjkinowroclaw.ecom.net.pl/

WYSTAWY


WYSTAWY STAŁE:


 

"Jan Kasprowicz - życie i twórczość"

''Młodopolska legenda Stanisława Przybyszewskiego''

"Gabinet Stanisława Szenica"

Artystom Inowrocławskim "Pro Memoria"
a1-got-kopia.jpg b2-kopia.jpg c1got-kopia.jpg

darmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazkówdarmowy hosting obrazków
"Miasto na soli - historia i kultura Inowrocławia od pradziejów do 1939 roku"

Kopalnia Soli "Solno"

Historia inowrocławskiej halurgii sięga drugiej połowy V tysiąclecia p.n.e. Jednak materialny dowód potwierdzający pradziejową eksploatację salin w rejonie Inowrocławia pochodzi z okresu wpływów na ziemiach polskich Cesarstwa Rzymskiego (I -Vw n.e.). Z tego bowiem okresu pochodzi odkryta, na terenie dzisiejszego osiedla –Rąbin – warzelnia soli. Kolejna, wczesnośredniowieczna, działała na przełomie XI-XII w., na wzgórzu, w pobliżu kościoła NMP.Składała się ona z 18 płytkich zagłębień, maksymalnie do 4 m2 powierzchni, połączonych rowami, którymi przepływała solanka.Mogły to być panwie warzelnicze, w których następowało oczyszczanie słonych wód i ich częściowe odparowywanie.Warzelnia przestała istnieć w końcu XII w.Zaprzestanie działalności należy wiązać z budową romańskiej świątyni NMP. Eksploatację inowrocławskich złóż wznowiono dopiero w XIX wieku.W latach 1835-1937 prowadzono wiercenia w rejonie rynku, w poszukiwaniu wody do picia, w wyniku których natrafiono na pokład gipsu, spod którego trysnęła solanka o stężeniu 4-5%. Po upływie kolejnych kilkudziesięciu lat przystąpiono do poszukiwań korzystnych złóż soli w rejonie miasta. Na początku lat 70-tych XIX wieku powstały pierwsze otwory badawcze:Saale,Sal,Gustaw,Ost,Pielke. W 1873r. Inowrocław i okolice podzielono na dwa obszary.W północnej części prawo eksploatacji złóż soli uzyskała pruska salina fiskalna, zaś w południowej przedsiębiorstwo prywatne - kopalnia soli Grundmanna.Obydwie kopalnie pracowały metodą mokrą przez ługowanie złoża i eksploatację solanki. W tym samym roku Królewski Urząd Solny uruchomił wydział przerobu solanki - warzelnię SALINE. Zakład zlokalizowano przy ul.Pakoskiej. W roku 1894 kopalnię Grundmanna przekształcono w przedsiębiorstwo akcyjne "Steinsalzbezgwerk Inowrocław" (Kopalnia Soli Kamiennej Inowrocław), a w 1904r. połączono ją z fabryką sody w jedno przedsiębiorstwo "Steinsalz und Soda - fabrik - Hohensalza" (Zakłady soli kamiennej i sody). Tymczasem w 1900r. rządowe pola górnicze: Ost,Pielke i Bast połączono w Kopalnię KRONPRINZ. Obie kopalnie zostały całkowicie zalane w 1907r.Przez następne kilkanaście lat pompowano solankę z zalanych szybów; w jej miejsce wtłaczano na dół słodką wodę. W 1923r. podjęto decyzję o budowie nowej kopalni w Inowrocławiu.Kopalnia SOLNO rozpoczęła pracę w 1926r., a jej szyb SOLNO I zlokalizowano przy ul.Poznańskiej 92. W latach 1956-1964 wybudowano drugi szyb SOLNO II, skąd pierwszy wózek soli wyjechał 3 grudnia 1964r. Jednocześnie zapadła decyzja o budowie nowej kopalni w Górze.Wmurowanie aktu erekcyjnego nastąpiło 26.04.1963r. a otwarcie Kopalni Soli w Górze w 1969r. Na początku lat 80-tych XXw. zapadła decyzja o zakończeniu eksploatacji i zamknięciu kopalni w Inowrocławiu.Miała ją zastąpić budowana kopalnia w Przyjmie k/Mogilna. Ostateczne roztrzygnięcia zapadły w 1986r. - 13 lutego otwarto Kopalnię MOGILNO, a z dniem 1 kwietnia, na mocy decyzji Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego, przystąpiono do planowej likwidacji Kopalni SOLNO, poprzez zalewanie wyeksploatowanych komór ługiem poprodukcyjnym z zakładów chemicznych. Proces ten przeprowadzono w latach 1986-1991. W 1997 r. zniknęła z krajobrazu miasta wieża wyciągowa szybu SOLNO I. W całym okresie działalności kopalni wydobyto 100 mln m3 solanki z 1400 komór - każda o wymiarach 100 m długości, 20 m szerokości i 9 m wysokości. Objętość wszystkich wyrobisk przekraczała 15 mln m3, a łączna długość chodników pod miastem wyniosła 290 km. Już rok po likwidacji głębinowej kopalni, w 1987 r., udostępniono w Muzeum stałą wystawę „Kopalnia soli SOLNO I”. Scenariusz tej wystawy opracowali : dr Czesław Sikorski, mgr inż Michał Hus, mgr inż Zbigniew Jasiński. W 2007 r. Muzeum zmieniło swoją siedzibę i w związku z tym wszystkie zbiory muzealne zostały przeniesione do nowej siedziby - Pałacu Mieszczańskiego przy ul. Solankowej 33.

DSCF0027.JPG DSCF0029.JPG DSCF0031.JPG

DSCF0022.JPG DSCF0026.JPG

 

--- DOM RODZINY JANA KASPROWICZA W SZYMBORZU -->